Детето ви покажува презентација, игра, веб-страница или некој друг дигитален проект. Изгледа добро, па природно е да се запрашате колку од тоа навистина го разбира и колку само ги следело чекорите што му ги покажал наставникот.
Самото следење инструкции, сепак, не значи дека детето не учи. Кога нешто е ново, сосема е нормално наставникот прво да покаже како се прави, да демонстрира постапка или да води низ првите чекори. Поважно е што се случува потоа: дали детето постепено почнува да разбира што прави, да се снаоѓа кога задачата малку ќе се промени и да презема повеќе од работата само.
Следењето инструкции може да биде добар почеток
Замислете дека детето првпат учи како се прави графикон во Excel. Наставникот покажува кои податоци да се изберат, каде се наоѓа командата и како се менува типот на графиконот. Детето ја повторува постапката и успешно го добива резултатот.
Тоа е сосема нормален начин да се научи нешто ново. Добро објаснетиот пример може да му помогне на детето да се концентрира на логиката на постапката наместо истовремено да погодува што треба да направи и како функционира алатката.
Проблем би било ако секој следен пат му е потребен истиот пример и истите чекори. Со текот на времето, наставничката поддршка треба да се намалува, а детето да презема поголем дел од задачата само. Добрата демонстрација не е спротивност на самостојноста; таа може да биде патот до неа.
Разбирањето се гледа кога задачата малку ќе се промени
Повторувањето на постапка што изгледа исто како претходниот пример е полесно од примената на истото знаење во малку поинаква ситуација.
Ако детето вчера научило да направи графикон од една табела, што ќе се случи денес ако податоците се поинакви? Дали ќе препознае што треба да направи? Дали ќе знае дали истиот тип графикон сè уште има смисла?
Не треба веднаш да очекуваме да решава сосема нов и сложен проблем. Доволна е мала промена што бара да ја употреби логиката зад постапката, а не само да се сети каде треба да кликне. Токму тука почнува да се гледа разликата меѓу „го запомнив примерот“ и „разбирам што правам“.
Може ли детето да објасни што направило?
Не мора да користи совршени технички термини. Многу поважно е дали може со свои зборови да каже што била задачата, зошто направило нешто на одреден начин и што се случило кога нешто не работело. Корисно е и да може да размислува што би се сменило ако промени некој дел од решението.
Ова не е непогрешлив тест. Некои деца подобро разбираат отколку што умеат да објаснат. Но ако детето може да ја раскаже логиката на сопствената работа, тоа е добар знак дека не ја повторувало постапката целосно механички.
Готовиот резултат не кажува сè
Впечатлива презентација или игра не е автоматски доказ за длабоко учење, исто како што едноставниот изглед не значи дека детето научило малку.
Два проекта може да изгледаат речиси исто, а процесот зад нив да биде многу различен. Едното дете можеби ги повторувало сите чекори што биле однапред зададени. Другото морало да направи неколку избори, да открие зошто нешто не работи и да промени дел од решението.
Затоа, наместо да го проценуваме учењето само според она што останало на екранот, подобро е да се заинтересираме за патот до резултатот.
Пет едноставни прашања што можете да ги поставите дома
Не мора да знаете ништо за програмата или апликацијата што детето ја користело. Наместо технички прашања, пробајте:
• „Што требаше да направите?“
• „Што беше најтешко?“
• „Имаше ли нешто што прво не ти работеше?“
• „Како сфати што треба да смениш?“
• „Што би направил поинаку ако го правиш повторно?“
Не барајте „точен“ одговор. Целта е разговорот да ви покаже дали детето се сеќава само на чекорите или може да размислува за она што го направило.
