Кога детето ќе добие задача на компјутер, природниот импулс е веднаш да ја отвори програмата и да почне да работи.
Понекогаш тоа е сосема во ред. Но кај посложени задачи, неколку минути размислување пред првиот клик можат многу да помогнат. Планирањето не е губење време пред „вистинската работа“. Тоа е дел од самата работа: детето да разбере што треба да постигне, кои чекори му се потребни и како ќе знае дека завршило добро.
Компјутерот лесно нè тера да почнеме пред да знаеме каде одиме
Да замислиме дека детето треба да направи презентација за некоја историска личност.
Може веднаш да отвори PowerPoint, да избере тема, да додаде неколку слајда и да почне да бара фотографии. По некое време можеби ќе има убав изглед, но сè уште нема јасна приказна.
Ако прво си постави неколку прашања — кои информации му се потребни, што треба да разбере публиката и кој е логичниот редослед — тогаш компјутерот станува средство за реализација на веќе осмислена задача.
И двете деца можат да го користат истиот софтвер. Разликата е во тоа дали прво размислиле што сакаат да постигнат.
Планирањето му помага на детето да ја види задачата како целина
Истражувањата за метакогницијата и саморегулираното учење често го опишуваат успешното учење како процес во кој ученикот планира, ја следи сопствената работа и потоа ја проценува. Education Endowment Foundation нагласува дека овие стратегии треба експлицитно да се учат и вежбаат, наместо да се претпостави дека децата автоматски ќе ги развијат сами.
Во практиката, тоа може да биде многу едноставно. Детето може да запише три чекори, да направи груба скица, да подреди идеи или да одлучи што прво треба да истражи.
Не му е потребен формален „проектен план“. Потребна му е јасна почетна претстава за работата.
Планот не значи дека сè мора да оди според план
Добар план не е список што детето мора слепо да го следи до крај.
Додека работи, може да открие дека му недостасуваат информации, дека една идеја не функционира или дека се појавило подобро решение. Тогаш планот се менува.
Токму затоа планирањето не ја ограничува креативноста. Напротив, му дава на детето почетна структура од која може свесно да отстапи кога има добра причина.
Harvard Center on the Developing Child ги поврзува планирањето, задржувањето на целта, управувањето со вниманието и приспособувањето кон променети барања со пошироките executive function skills, кои се развиваат со практика.
Без план лесно се мешаат алатката и задачата
Компјутерските програми постојано нудат можности: шаблони, фонтови, анимации, бои, ефекти, графикони.
Но ако детето сè уште не знае што сака да постигне, лесно може да почне да носи одлуки според тоа што програмата му дозволува, наместо според тоа што задачата бара.
Така презентацијата може да стане вежба во анимации, документот — вежба во форматирање, а табелата — вежба во боење клетки.
Краткото планирање го враќа правилниот редослед: прво целта и задачата, потоа дигиталните средства.
Со време, планот треба сè помалку да доаѓа од наставникот
На почеток наставникот може да помогне со прашања: „Што треба прво да дознаеме?“, „Кои се главните делови?“, „Како ќе провериме дали нешто недостасува?“
Но целта не е наставникот секогаш да го прави планот наместо детето. Поддршката постепено се намалува, а детето сè повеќе ја презема контролата врз сопствената работа.
Тогаш планирањето станува навика: пред да почнам, прво размислувам што всушност треба да направам.
