Во секоја група децата работат со различно темпо. Некое ќе ја заврши задачата побрзо, друго ќе сака да провери уште еднаш, а трето ќе има потреба од дополнително објаснување.
Затоа прашањето не е како сите деца да завршат во ист момент. Поважно е што ќе се случи со детето што веќе е готово.
„Завршив“ не значи дека нема што повеќе да се научи
Најлесно би било наставникот да му даде уште неколку исти задачи.
Но ако детето веќе покажало дека ја разбира основната задача, повторувањето не секогаш носи многу ново.
Следниот чекор може да биде да го подобри резултатот, да проба друга можност, да спореди две решенија, да пронајде грешка или да објасни зошто избрало одреден пристап.
Тоа е една од логиките на диференцираната настава: учениците можат да работат на заедничка тема, а следниот чекор да се приспособи според тоа што веќе можат да направат.
Подобро продлабочување отколку само повеќе работа
Да замислиме дека децата работат со резултати од анкета и треба да направат графикон.
Едно дете ја организирало табелата, го направило графиконот и проверило дека податоците се точни. Наместо уште една речиси иста табела, наставникот може да го праша: „Можеш ли истите податоци да ги прикажеш на друг начин? Кој од двата графикона подобро ја покажува пораката?“
Тогаш детето повеќе не вежба само техника. Треба да спореди, да процени и да го образложи изборот.
Во друг проект продолжувањето може да биде нова функција, подобар дизајн, дополнително истражување или тестирање на решението во малку поинаква ситуација.
Поентата не е најбрзите деца да добијат повеќе за работа, туку дополнителното време да се претвори во подлабока работа.
Различното темпо не треба да стане натпревар
„Кој заврши прв?“ не е добра мерка за тоа кој научил најмногу.
Едно дете може да работи брзо, друго повнимателно. Некое веднаш ќе ја совлада алатката, а друго ќе забележи детали што првото ги пропуштило.
Затоа задачата на наставникот е да управува со различното темпо без постојано споредување меѓу децата.
Детето што завршило порано добива следен предизвик. Детето што сè уште работи треба да има време и поддршка да ја заврши сопствената задача без чувство дека заостанува.
А може ли побрзото дете да му помогне на друго?
Понекогаш — да.
Истражувањата за peer-assisted learning покажуваат дека добро организираното учење меѓу врсници може да биде корисно. Но клучно е тоа да биде насочена улога, а не наставникот едноставно да каже: „Оди помогни му.“
Побрзото дете може, на пример, да постави прашање, да потсети на нешто што групата веќе го работела или да му помогне на соученикот да открие што треба сам да провери.
Не треба да му ја преземе тастатурата, да му го даде готовото решение или да стане замена за наставникот.
Исто така, не треба секојпат кога ќе заврши порано автоматски да биде испратено да им помага на другите. Неговото дополнително време е и можност да го продлабочи сопственото учење.
