„Не знам.“
Зад овие две зборчиња може да стојат многу различни работи. Детето можеби не ја разбрало задачата, не знае со која алатка да продолжи, направило грешка што не умее да ја најде или едноставно не е сигурно дали треба само да проба нешто.
Затоа добриот наставник не брза веднаш да го даде решението. Прво се обидува да открие каде точно е проблемот, а потоа да даде онолку помош колку што е потребно детето повторно да може да продолжи само.
Прво треба да се открие каде е блокадата
Најлесно е наставникот да седне до детето, да го преземе глувчето и да покаже што треба да се направи. Резултатот веројатно ќе се појави побрзо, но тоа не значи дека детето ќе знае што да направи следниот пат.
Покорисно е најпрво да се постави добро прашање: „Што требаше да направиш?“, „До каде стигна?“, „Што очекуваше да се случи?“ или „Кој беше последниот чекор што ти работеше?“
Од одговорот често станува јасно дали проблемот е во разбирањето на задачата, техниката или логиката на решението.
Овој пристап е близок до она што во образовната литература се нарекува scaffolding: помошта се приспособува на тоа што ученикот во моментот може да го направи, а потоа постепено се намалува кога повеќе не е потребна.
Најмалата корисна помош често е најдобрата
Ако едно прашање е доволно детето само да продолжи, нема причина наставникот веднаш да покажува три следни чекори.
Понекогаш е доволно да го насочи вниманието кон дел од задачата. Во друг случај може да потсети на сличен пример што детето веќе го решавало. Ако и тоа не е доволно, може кратко да демонстрира еден чекор и потоа повторно да му ја врати задачата.
Токму ова постепено повлекување на поддршката е важно. Истражувањата за worked examples покажуваат дека добро објаснет пример може многу да му помогне на почетник, но како што ученикот стекнува знаење, делови од помошта треба да исчезнуваат за тој да презема повеќе од решавањето самостојно. Renkl и Atkinson го опишуваат токму овој премин.
Добрата помош, значи, не изгледа исто за секое дете, ниту во секоја фаза.
Не секое заглавување треба веднаш да се прекине
Краток период во кој детето размислува, пробува, греши и проверува може да биде вреден дел од учењето.
Истражувањата на Manu Kapur за productive failure покажуваат дека во одредени добро дизајнирани ситуации првичниот неуспех во решавањето може да му помогне на подоцнежното разбирање, особено кога потоа следуваат објаснување и соодветна поддршка.
Тоа не значи дека детето треба долго да се остави да се мачи само. Наставникот треба да процени дали обидувањето сè уште создава размислување или фрустрацијата веќе престанала да биде корисна.
Понекогаш уште половина минута самостојно барање решение има смисла. Понекогаш е време веднаш да се помогне.
Помошта не завршува кога проблемот е решен
Кога задачата конечно ќе проработи, наставникот може да провери што всушност останало кај детето.
„Што беше проблемот?“
„Како го реши?“
„Што би проверил прво ако пак ти се случи?“
„Ајде сега следниот дел пробај го сам.“
Таквиот разговор му помага на ученикот да ја поврзе добиената помош со сопственото разбирање. И истражувањата за feedback покажуваат дека корисната повратна информација не е само „точно“ или „неточно“, туку му помага на ученикот да разбере каде се наоѓа, што е целта и што треба да направи понатаму. Тоа е една од главните идеи во The Power of Feedback на Hattie и Timperley.
Иста задача, различна помош
Две деца може да заглават на истото место, а причината да биде различна.
Едно можеби превидело мал детал. Друго не ја разбира логиката на задачата. Трето знае што сака да направи, но нема доволно искуство со алатката.
Затоа работата на наставникот не е само да знае како се решава задачата. Треба да процени каква помош му е потребна на конкретното дете во конкретниот момент.
