Кога две деца ќе дојдат до различни решенија, првата реакција на возрасниот лесно може да биде да утврди кое е „точното“. Но кај проектната работа тоа не секогаш има смисла.
Ако задачата дозволува повеќе начини да се стигне до целта, различноста не е проблем што треба да се исправи. Таа е можност децата да ги споредат своите одлуки, да проверат што функционира и да објаснат зошто го избрале токму тој пристап.
Не секоја задача има само еден добар пат
Во некои ситуации навистина постои точен одговор. Формулата или пресметката мора да даде точен резултат. Кодот мора да ја изврши функцијата што се очекува. Фактот мора да биде точен.
Но многу проектни задачи содржат и одлуки за структура, избор на алатка, визуелизација, начин на претставување или организација на информациите. Тука може да постојат две различни, а сепак подеднакво оправдани решенија.
Едно дете може резултатите од истражувањето да ги организира во презентација, друго во документ со табела и графикон. Едно може играта да ја направи со едноставни правила, друго да воведе дополнителни механики. Ако двете решенија ја исполнуваат целта, наставникот нема причина едното автоматски да го прогласи за „правилно“, а другото за „погрешно“.
Наставникот прво ја враќа задачата во центарот
Кога решенијата се различни, корисно е да се вратиме на прашањето: што всушност требаше да постигнеме?
Ако задачата била да се претстават податоци на јасен начин, тогаш критериумот не е дали сите користеле ист тип графикон. Важно е дали избраната визуелизација навистина им помага на луѓето да ја разберат информацијата.
Ако задачата била да се направи игра што може да се игра, тогаш може да се проверува дали правилата се јасни, дали контролите функционираат и дали играчот разбира што треба да направи. Различен дизајн не е проблем ако решението ја исполнува задачата.
Затоа наставникот не споредува само како изгледаат производите. Го споредува секое решение со целта и критериумите на задачата.
„Зошто го направи вака?“ е поважно од „Зошто не направи како него?“
Различните решенија имаат образовна вредност само ако детето може да размислува за сопствениот избор.
Наставникот може да праша: „Зошто ја избра оваа алатка?“, „Што ти помогна да одлучиш?“, „Што е предноста на ова решение?“ или „Што би се случило ако го направиш поинаку?“
Таквите прашања го тераат детето да ја направи видлива логиката зад резултатот. Понекогаш ќе покаже дека изборот бил добро осмислен. Понекогаш детето ќе сфати дека само тргнало по првата идеја што му дошла на ум и ќе одлучи да ја преиспита.
И двете ситуации се корисни, затоа што детето учи дека одлуката не завршува со „јас вака сакав“. Добрата одлука може да се објасни и да се поврзе со целта.
Децата можат да учат едни од други без едното решение да стане шаблон
Понекогаш две различни решенија вреди да се разгледаат пред целата група. Едното можеби е поедноставно. Другото можеби нуди повеќе можности. Едното може да е полесно за употреба, другото поинтересно визуелно.
Таквата споредба не треба да стане натпревар кој „победил“. Наместо тоа, може да покаже дека различните одлуки имаат различни последици и дека квалитетот на решението зависи од тоа што сакаме да постигнеме.
На тој начин децата не учат само од сопственото искуство. Гледаат и како друг ученик размислувал за истиот проблем, што може да им отвори пристап што сами не би го забележале.
Секако, ова има смисла само таму каде што задачата навистина дозволува повеќе пристапи. Ако постои јасен технички услов или фактичка грешка, наставникот не треба вештачки да се однесува како сите решенија да се еднакво добри.
А што ако едното решение не функционира?
И тогаш различноста може да биде корисна.
Наместо веднаш да му каже на детето да го копира другото решение, наставникот може да му помогне да го тестира сопственото. Ако линкот води на погрешно место, тоа може да се провери. Ако правилата на играта создаваат проблем, може да се пробаат. Ако графиконот не ја покажува информацијата јасно, може да се спореди со самите податоци.
Кога детето само ќе види каде решението не ја исполнува целта, корекцијата има многу повеќе смисла. Не ја менува работата затоа што наставникот така рекол, туку затоа што има доказ дека нешто не функционира како што треба.
